فیلم Godzilla: King of the Monsters، بدترین نسخه از سری فیلم‌های گودزیلا

به گزارش گروه لنز+ مجله تک؛ فیلم Godzilla: King of the Monsters با الگوبرداری از ساختارِ داستانگویی «بتمن علیه سوپرمن»، همان بلایی را سر رویارویی گودزیلا و کینگ گیدورا می‌آورد که از فیلمِ زک اسنایدر به یاد داریم.

«گودزیلا: پادشاه هیولاها» (Godzilla: King of the Monsters) به‌عنوانِ دنباله‌ «گودزیلا» گرت ادواردز، این فیلم‌ها را به مثالِ بارزِ این ضرب المثل که «یا از این لب بام می‌افتد یا از آن لب بام» تبدیل کرده است.

پنچ سال پیش وقتی هالیوود تصمیم گرفت تا بعد از شکستِ اسفناکِ «گودزیلا» رولند اِمریک در سالِ ۱۹۹۸، دوباره شانسش را برای ساختِ یک «گودزیلا» آمریکایی امتحان کند، تمام تلاشش را کرد تا اشتباهِ اولین فیلمِ آمریکایی گودزیلا را تکرار نکند.

«گودزیلا» رولند اِمریک گرچه به‌عنوان یک فیلمِ کایجویی، فیلمِ جذابی است، ولی در حالی اسمِ اسطوره‌ای گودزیلا، بزرگ‌ترین هیولای تاریخِ سینما را یدک می‌کشد که تمام تلاشش را می‌کند تا به این تاریخ احترام نگذارد و یک هیولای بنجل و قلابی را به تماشاگرانش قالب کند.

بنابراین دومین تلاشِ‌ هالیوود باید همان‌قدر که فیلمِ رولند اِمریک به حذف کردنِ «گاد» از «گادزیلا» تلاش کرده بود، برای بازگرداندنِ «گاد» به «زیلا» تلاش می‌کرد.

گودزیلای ژاپنی در خاک ایالات متحده

در قالبِ «گودزیلا» گرت ادواردز شاهد فیلمی بودیم که به‌جای اینکه طبقِ روندِ کاری معمولِ هالیوود، اشتباهاتِ گذشته‌اش را تکرار کند یا یک آی‌پی را از چیزی که بود خراب‌تر کند، آن‌ها تصمیم گرفتند تا با برطرف کردنِ بزرگ‌ترینِ کمبودِ فیلم رولند اِمریک، دلِ طرفداران را دوباره به دست بیاورند و گودزیلا را در خارج از ژاپن به شکوهِ واقعی‌اش برگردانند.

به این ترتیب، این موضوع تبدیل به بزرگ‌ترین ویژگی تبلیغاتی فیلم گرت ادواردز شد: اینکه این فیلم قرار بود تا نسخه‌ جدیدی از همان گودزیلای ژاپنی را در خاکِ ایالات متحده رها کند که پایه‌ای‌ترین خصوصیاتِ گودزیلا در طراحی و شخصیت‌پردازی‌اش رعایت شده بود.

از فیزیکِ راست و ایستاده‌اش که در تضاد با حالتِ خمیده و تی‌رکس‌وارِ گودزیلای رولند اِمریک قرار می‌گرفت تا بدنِ ضدگلوله‌اش که به‌جای فرار کردن از بمب و موشک‌ها در مقابلشان ایستادگی می‌کرد.

از بازگشتِ ویرانگری‌های سنگینش تا اتمسفرِ آخرالزمانی و دلهره‌آوری که در هر جایی که قدم می‌گذارد پشت‌ سرش به جا می‌گذارد. از مبارزه‌‌‌ گودزیلا با کایجوهای دیگر تا صد البته نفسِ اتمی‌اش.

«گودزیلا» گرت ادواردز اما در حالی در زمینه‌ درست کردنِ مشکلاتِ پایه‌ای فیلمِ قبلی سربلند بیرون می‌آید که وجودِ یک ایراد بزرگ، جلوی آن را از لذت بردن از این تغییرات درست گرفته است و درنهایت مزه‌‌ی تلخی از خود به جا می‌گذارد.

مشکل هم این است که فیلم در حالی به درستی می‌خواهد با گودزیلا همچون یک هیولای لاوکرفتی از زاویه‌ دیدِ انسان‌ها بپردازد و حتی در بعضی‌ صحنه‌ها که همزمان کاراکترهای انسانی‌اش نه‌تنها خط داستانی جذابی ندارند، بلکه انتخابِ کلیشه‌ای‌ترین کاراکترِ سربازِ هالیوود و کلیشه‌ای‌ترین کاراکترِ پرستارِ زن هالیوود و کلیشه‌ای‌ترین شخصیتِ کودکِ هالیوودی تمام خلاقیت‌ها و زحمت‌های گرت ادواردز در تصویرسازی و فضاسازی‌‌هایش را نقش بر آب کرده است.

فیلم Godzilla: King of the Monsters، بدترین نسخه از سری فیلم‌های گودزیلا
فیلم Godzilla: King of the Monsters، بدترین نسخه از سری فیلم‌های گودزیلا

مشکل واقعی فیلم از کجا سرچشمه می‌گیرد؟

یکی از بزرگ‌ترین ایراداتی که از فیلم ادواردز می‌گیرند این است که شاملِ مقدار کمی از خودِ گودزیلا می‌شود. اگرچه این ایراد باتوجه‌به لحظاتِ پُرتعدادی که ادواردز مدام به‌شکلِ اعصاب‌خردکنی بعد از نشان دادنِ گودزیلا، به‌جای دیگری کات می‌زند تا حدودی درست است.

ولی مشکلِ واقعی فیلم از جایی سرچشمه می‌گیرد که اگرچه ادواردز سعی کرده تا با گودزیلا همچون کوسه‌ «آرواره‌ها» یا زنومورفِ «بیگانه‌» رفتار کند و با مخفی نگه داشتنِ آن، تاثیری که حضورِ آن روی کاراکترهایش می‌گذارد را به تصویر بکشد.

ولی فیلم به‌دلیل عدم بهره بردن از شخصیت‌های قوی و تازه، نتوانسته جای خالی‌اش را با چیز دیگری پر کند. فیلم از یک تناقصِ بزرگ رنج می‌برد.

ادواردز در حالی در فُرم سراغِ چیزی رفته که آن را به ندرت در رابطه با بلاک‌باسترهای کایجویی و ویرانگرِ هالیوودی می‌بینیم که از لحاظ محتوا با فیلمنامه‌‌ تخت و بی‌ملاتی سرشار از تمام کلیشه‌های نخ‌نماشده‌ هالیوودی طرف هستیم.

اگر فیلم سناریوی بهتری می‌داشت، نه‌تنها حضورِ اندکِ گودزیلا در فیلم احساس نمی‌شد، بلکه اتفاقا فیلم ازطریقِ به تصویر کشیدنِ گودزیلا از زاویه‌ دیدِ انسان‌ها می‌توانست این فیلم را به یکی از لاوکرفتی‌ترین و حقیقی‌ترین حضورهای سینمایی‌اش تبدیل کند.

فیلم Godzilla: King of the Monsters، بدترین نسخه از سری فیلم‌های گودزیلا
فیلم Godzilla: King of the Monsters، بدترین نسخه از سری فیلم‌های گودزیلا

به دنبال اکشن‌های سخت

«پادشاه هیولاها» اما داستانگویی اتمسفریک و لاوکرفتی فیلمِ ادواردز را از آن گرفته است، اما در ارائه‌ جایگزین، ضعیف، بزدل و مشکل‌دار ظاهر شده است.

به همین دلیل، وقتی در سکانسِ مبارزه‌ی گودزیلا و کینگ گیدورا در قطب جنوب، یکی از شخصیت‌های مثلا مهم فیلم (سالی هاوکینز) زیر دست و پا می‌ماند و کشته می‌شود.

خودِ فیلم که می‌داند چقدر دنبال کردنِ اکشن‌هایش سخت است، بعد از اتمام این نبرد، بلافاصله به یک نمایشگر که عکسِ کاراکتر سالی هاوکینز را با عبارتِ «کشته شده» در زیر آن به تصویر می‌کشد کات می‌زند.

در نهایت اگرچه «پادشاه هیولاها» در زمینه‌ گردآوری کایجوهای کلیدی مجموعه ژاپنی «گودزیلا» در یک فیلم آمریکایی کارِ قابل‌توجه‌ای انجام می‌دهد.

اگرچه هر از گاهی شاملِ تصویرسازی‌های خوفناکی است و از ورسیون جدید قطعات موسیقی کلاسیک گودزیلا به‌شکل تاثیرگذاری استفاده می‌کند، ولی هیچکدام از آن‌ها نمی‌توانند جنازه‌ فیلم را تکان بدهند.

فیلم Godzilla: King of the Monsters، بدترین نسخه از سری فیلم‌های گودزیلا
فیلم Godzilla: King of the Monsters، بدترین نسخه از سری فیلم‌های گودزیلا

امدادهای غیبی بی پایان فیلم

امدادهای غیبی در این فیلم بیداد می‌کنند؛ از نجات پیدا کردنِ هلی‌کوپتر قهرمانان در قطب جنوب در لحظه‌ آخر توسط گودزیلا قبل از نابود شدن توسط گیدورا تا نجات پیدا کردن جت قهرمانان توسط گودزیلا قبل از بلعیده شدن توسط رودان و همچنین نجات پیدا کردنِ کاراکتر میلی بابی براون توسط گودزیلا قبل از مورد هدف قرار گرفتن با شلیکِ الکتریکی گیدورا.

سیر شخصیت‌پردازی در این فیلم وجود خارجی ندارد. کاراکترِ کایل چندلر بدون پشت‌سر گذاشتنِ تحولِ خاصی، از کسی که از گودزیلا به خاطر کشتنِ پسرش و فروپاشی خانواده‌اش متنفر بود، به کسی که درکنار گودزیلا مبارزه می‌کند تبدیل می‌شود و همسرش هم از یک تروریستِ رادیکال که باور داشت تمدنِ مُدرن باید توسط هیولاها نابود شود، به فدا کردنِ جانش برای اطمینان حاصل کردن از شکستِ گیدورا می‌رسد.

«پادشاه هیولاها» شاید تصاویرِ بیشتری از مبارزه‌ هیولاها در مقایسه با فیلمِ گرت ادواردز داشته باشد، اما اگر در فیلمِ ادواردز، هیولاها داستان را جلو می‌بردند، در اینجا مبارزه‌ هیولاها همچون پیام بازرگانی‌های بی‌اهمیتی که در لابه‌لای داستانِ اصلی که مربوط‌به انسان‌ها می‌شود پخش می‌شوند هستند.

نه‌تنها تمام کایجوهایی که در تریلرهای فیلم هایپ شده بودند، در حد چند نمای گذرا در فیلم حضور دارند، بلکه تریلرهای فیلم اکثرِ صحنه‌های اصلی اکشنِ فیلم را هم لو داده‌اند. هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم که مجبور به گفتن چنین چیزی شوم.

*بیشتر بخوانید

*ملحق شدن کیت هرینگتون به دنیای سینمایی مارول

«گودزیلا: پادشاه هیولاها» به‌حدی بد است که می‌توانیم آن را بدترین فیلمِ آمریکایی گودزیلا بدانیم.

منبع: زومجی

برچسب ها
فیلم فیلم ۲۰۱۹ لنز
اطلاعات بیشتر
سایت خبری مجله تک

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

مجله تک

به کانال ما بپیوندید و اخبار دسته اول تکنولوژی را قبل از همه مشاهده کند

جوین خروج