نیسان رونیز هنوز هم می‎تواند رضایت سواری را تامین کند؟

به گزارش گروه نقدوبررسی مجله تک | نیسان رونیز بر مبنای نیاز و سلیقه آفرودرها طراحی شده و این قضیه را می‌توان در جای جای بدنه‌اش مشاهده کرد.

در واقع تنها نکته خلاقانه و فانتزی ظاهری این محصول در محل قرارگیری دستگیره درب‌های عقب خلاصه می‌شود و در سایر قسمت‌ها چیزی جز خشونت و سادگی به چشم نمی‌خورد.

از خطوط مستقیم و چهره جدی اتومبیل گرفته تا ارتفاع زیاد شاسی و سپرهای کوتاه که با هدف ورود و خروج راحت‌تر در تپه‌های پرشیب به این شکل درآمده‌اند همگی نشان از خصلت‌های ذاتی این ژاپنی سخت کوش دارند.

ضربه‌گیرهای پیرامونی هم بر خلاف آنچه در کراس‌اوورهای امروزی شاهد هستیم، به هیچ عنوان دکوری نیستند و کاملاً کاربردی به نظر می‌رسند، نکته دیگر اینکه رینگ‌های نسبتاً کوچک در تلفیق با لاستیک‌های فاق بلند اتومبیل با اینکه در نگاه اول روی زیبایی ماشین تاثیر منفی گذاشته‌اند.

اما در عوض در برابر ضربات ناشی از گذرگاه‌های دشوار آفرودی مقاومت بسیار بیشتری از خود نشان می‌دهند و همزمان دست راننده را برای تنظیم فشار باد تایرها برای مسیرهای مختلف باز می‌گذارند.

در واقع ظاهر رونیز شبیه به یک کفش کوهنوردی زمخت و کاربردی است که شاید در دید بسیاری چندان زیبا جلوه نکند، اما جذابیت‌های خاص خودش را دارد و قادر است نظر دوست داران ماشین‌های پرابهت خارج جاده‌ای را به خود جلب کند.

طراحی داخلی رونیزهای داخلی چنگی به دل نمی‌زند

با گشودن درب کابین هم با فضایی بسیار ساده روبرو می‌شویم که به هیچ عنوان یارای رقابت با خودروهای امروزی را ندارد، بویژه اینکه رونیزهای وطنی آپشن رفاهی خاصی هم ندارند و همین مورد باعث شده که قدیمی بودن کابین بیشتر به چشم آید.

البته شاید بگویید نزدیک به دو دهه از طراحی این محصول می‌گذرد و در نتیجه این شکل و شمایل از مدافتاده تا حدود زیادی طبیعی است، اما در هر صورت نیسان رونیز حتی در دوران جوانی‌اش هم کابین جذابی نداشت.

هرچند باز هم می‌رسیم به بحث اصلی‌مان و باید تاکید کنیم که برای مشتریان این ماشین مواردی مثل طراحی فانتزی داشبورد و دریچه‌های تهویه خوش فرم اهمیت چندانی ندارد و آنچه مهم است.

جان سخت بودن قطعات و قدرت تحمل بالا در شرایط دشوار است، نکته‌ای که نیسان به خوبی از پس آن برآمده است، حتی شاید بتوان گفت که فلسفه طراحی ساده بسیاری از قسمت‌های بدنه و کابین، ریشه در رسیدن به این هدف داشته‌اند.

چراکه ساخت قطعات مستحکم با طراحی ساده، راحت‌تر و کم‌هزینه‌تر است و در هنگام مونتاژ هم فیکس کردن همچین قطعاتی در کنار هم، آسان‌تر از طرح‌های فضایی و پیچیده خواهد بود.

نیسان رونیز هنوز هم می‎تواند رضایت سواری را تامین کند؟
نیسان رونیز هنوز هم می‎تواند رضایت سواری را تامین کند؟

راحتی شکننده سرنشینان

در خصوص جادار بودن هم باید گفت که اوضاع روی صندلی‌های جلو و داخل صندوق عالی است اما صندلی عقب علیرغم دید مطلوب، ارگونومی مناسبی ندارد و در مسیرهای طولانی صدای اعتراض سرنشینان پشتی را بلند می‌کند.

البته موضوع مهم در طراحی کابین، استفاده از دکمه‌های بزرگ و اهرم‌های بسیار ساده برای تنظیم تهویه مطبوع و یا دیگر ادوات داخل کابین است.

این بزرگی و سادگی به دلیل این است که در آفرود معمولاً راننده با دستکش است و بنابراین می‌تواند به راحتی با همان دستکش از دکمه‌ها استفاده کند و تنظیم آن‌ها را تغییر دهد.

امکانات و سطح رفاهی

رونیز عرضه شده در کشورمان یکی از ضعیف‌ترین خودروها از نظر سطح امکانات رفاهی و ایمنی محسوب می‌شود.

البته در مورد نیسان رونیز کمی قضیه فراتر از امکانات رفاهی است و در مورد جای خالی گزینه‌هایی در سطح ایربگ‌های جلو و ترمزهای ضد قفل صحبت می‌کنیم.

البته ممکن است در یک سفر آفرودی، کمبود این آپشن‌ها چندان به چشم نیایند اما در هر صورت قرار است با این ماشین در شهر هم رانندگی کنیم و در نتیجه جای خالی امکانات رفاهی و ایمنی در نیسان رونیز کاملاً محسوس است.

امکانات موجود به مواردی از قبیل شیشه‌ها و آینه‌های برقی و مواردی از این دست محدود شده‌اند که به طور کلی نمی‌توان نام امکانات رفاهی را روی آن‌ها گذاشت.

نیسان رونیز هنوز هم می‎تواند رضایت سواری را تامین کند؟
نیسان رونیز هنوز هم می‎تواند رضایت سواری را تامین کند؟

کمبود قدرت موتور

با گشودن درب کاپوت با یک پیشرانه 2.4 لیتری 16 سوپاپه تنفس طبیعی روبرو می‌شویم که قادر است در بهترین حالت 160 اسب بخار قدرت را در دور موتور 5600 تولید کند.

خوب این عدد برای خودرویی با وزن نزدیک به 1.8 تن چندان عالی به نظر نمی‌رسد اما با دیدن گشتاور 208 نیوتن‌متری که آن هم در دور موتور مناسب (به نسبت اتمسفریک بودن موتور) یعنی 3800RPM در دسترس قرار دارد، مقداری امیدوار شدیم.

ضمن اینکه باید در نظر داشت، نیسان رونیز با هدف شتابگیری عالی و تاپ اسپید بالا تولید نشده و مشخصات پیشرانه‌اش برای حرکات نه چندان فرز اما قدرتی مناسب است.

همچنین مقداری از کمبود قدرت موتور توسط ضرائب مناسب گیربکس و امکان انتخاب حالت‌های مختلف در جعبه دنده کمکی برطرف شده تا اتومبیل با نیروی کافی از پس شیب‌های تند برآید.

با تمامی این صحبت‌ها اگر توانایی‌های حرکتی داخل جاده‌ای ماشین برای شما مهم است، رونیز با شتاب رسمی 15.2 ثانیه و حداکثر سرعت 161 کیلومتر بر ساعت به هیچ عنوان گزینه جذابی برایتان نخواهد بود، اما در هر صورت برای خودرویی با توانایی‌های خارج جاده‌ای رونیز می‌شود به همین اعداد و ارقام هم بسنده کرد.

قیمت و ارزش خرید

شاید پرداخت رقمی در حدود 130 الی 230 میلیون تومان (بسته به مدل و سلامت) برای خودرویی با ظاهر قدیمی، امکانات حداقلی، شتاب ضعیف و سیستم تعلیق خشک در نگاه اول غیرمنطقی به نظر برسد.

چراکه حتی در بازار عجیب غریب ما هم می‌شود با این پول گزینه‌های دست دوم مدرن‌تری از سگمنت سدان یا انواع کراس‌اوورها خریداری کرد.

*بیشتر بخوانید

*هایپرکار مک لارن BC-03 شکار دوربین‌ها شد

پس اگر جزو افرادی هستید که فقط برای حس خوب و به قول معروف “با کلاس بودن” به سراغ ماشین‌های شاسی‌بلند می‌روید، بهتر است که همین الان پررنگ‌ترین خط ممکن را روی این خودرو بکشید، چون نیسان رونیز اصلاً برای همچین اهدافی طراحی نشده و حتی در روزهای جوانی‌اش هم خودرو مناسبی برای این سبک زندگی نبوده است.

وارد کانال آپارات ما شوید تا ویدیوهای بیشتر را ببینید کانال تلگرام رو از دست ندید خبرهای بیشتری براتون داریم

منبع: بانک خودرو

برچسب ها
نقد و بررسی نیسان
اطلاعات بیشتر
سایت خبری مجله تک

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

مجله تک

به کانال ما بپیوندید و اخبار دسته اول تکنولوژی را قبل از همه مشاهده کند

جوین خروج